Kortetermijn zendingsreizen: Een kritische bespreking
Het was al lang geleden dat ik nog eens wat nieuwe papers online had geplaatst. Daar is nu verandering in gekomen. De eerste paper die ik online heb geplaatst, is een kritische bespreking van Short-term Mission Trips.
In heel veel kerken, jeugdgroepen, zendingsorganisaties … is het “hip” om een korte zendingsreis te maken, bij voorkeur naar een erg arm land. De vraag is echter of de lokale organisaties en mensen daar werkelijk mee geholpen zijn. Bijna alle geraadpleegde literatuur geeft aan dat degene die er het meeste baat bij heeft de “zendelingen” zelf zijn.
Andere punten van kritiek zijn dat er te snel over “zending” gesproken wordt – terwijl de trips eerder op toerisme lijken, dat het geld voor zo’n trip beter kan gebruikt worden … Ik wil meteen al zeggen dat ik niet compleet tegenstander ben van korte zendingsreizen. Ik wil wel een kritische kijk geven op het hele concept in de hoop dat dit “veredelde toerisme” als dusdanig erkend wordt.
De paper staat onder STUDIES en kun je HIER lezen. Bijna in elke context waarin ik over dit onderwerp heb gesproken, laaien de gemoederen hoog op. Ik ben benieuwd of hier ook een discussie op volgt. Ik wil wel vragen om eerst de paper te lezen en zo ietwat beslagen op het ijs te komen vooraleer je kritiek geeft op deze post.
(En in de paper heb ik het trouwens niet eens over de ecologische belasting die dergelijke uitstappen met zich mee brengen: met het vliegtuig reizen is niet goed voor het milieu.)
Ik ben zelf al een tijdje bezig met dit thema, maar ik heb mezelf er nog niet toe gebracht om daadwerkelijk iets neer te schrijven. Ik zie er naar uit om vanavond rustig je studie te lezen en mijn gedachten errond op te schrijven.
Erg interessant om te lezen, maar jammer genoeg erg kort, vooral een aanzet om meer onderzoek te doen. Heb je dat ondertussen zelf al gedaan of ben je er niet zo mee bezig?
Ik vond het grappig om te lezen dat een lezing van Karin Ramachandra de aanzet was tot schrijven. Als ik mij goed herinner, vinden zij en haar man het heerlijk om mensen op te jutten. Hoewel ik niet het idee krijg dat ze veel meer hebben gedaan dan de knuppel in het hoenderhok gooien.
Maar, over de inhoud van je essay: ik vond het leuk om te lezen dat ik niet de enige ben die zich vragen stelt bij deze trips. Mijn reflectie hierover was nogal lang, dus ik heb er een post van gemaakt om mijn eigen blog: http://thisjourneyofmylife.wordpress.com/2010/10/28/on-short-term-mission-trips/
Nee, ik ben er nog over aan het denken over het onderwerp, maar ik ben op dit moment voornamelijk andere zaken aan het onderzoeken. ‘t Is te veel om alles ineens te bestuderen.
Oh, en ik ben wel al op STM geweest. Karin en Vinoth kunnen inderdaad nogal controversieel zijn, maar ik vind het tegelijk boeiend te zien dat mensen niet onberoerd blijven na een lezing van hen. De eerste keer dat ik Vinoth hoorde, vond ik het heel frustrerend en op het weekend vorig jaar ben ik serieus aan het denken gezet over mijn eigen kortetermijnverblijf. En ik zou het opnieuw doen, die stage in Burkina, zelfs ongeveer op dezelfde manier als ik nu gedaan heb: kijken wat er nodig is en daarin proberen bijspringen.
Ik ben dus helemaal geen tegenstander van STM’s. Alleen een kritische realist (wat dit betreft toch).
Ik heb nog nooit een STM gedaan en ik twijfel of ik het ooit zou doen. Hoewel ik zeker ben dat het mijn leven zou veranderen, vraag ik me af wat ik zou kunnen bijdragen aan het leven van de mensen daar.
Misschien moet je het in een iets ander jasje steken om het wel te kunnen doen Ciska
We zijn met de jeugd van de kerk een aantal jaar geleden (en dit jaar gaat de huidige jeugd op ‘herhaling’) naar Bulgarije geweest. In Bulgarije hadden/hebben we een zustergemeente die we ondersteunen (o.a. financieel; helpen kerk bouwen, hun missie (evangelisatie en diaconie) mogelijk maken). Ter onderbouwing en verdieping van die relatie (en dat uiteraard i.c.m. opbouw van onze jeugd en vakantie) zijn we toen die kant op geweest. Ik heb dat als erg positief ervaren (en die ervaring was wederzijds). Alhoewel dat ook niet elk jaar moet, maakt dat de relatie wel een stuk concreter.
Bij zomaar een (korte) misietrip is dat natuurlijk anders. Ik ben daar ook niet per se een voorstander van. Het is echter natuurlijk wel precies waar je het mee vergelijkt. Als mensen dat toch sowieso van plan zijn om een verre reis te maken en op vakantie te gaan, vind ik het een goed alternatief (indien de plaatselijke bevolking er dan ook niet slechter van wordt). Als men dat niet van plan was en alleen om de missie-ervaring dat zou gaan doen, wordt het een ander verhaal…
Toevallig net het verhaal gelezen/beluisterd van een paar mensen waar een STM een keerpunt is geweest in hun leven, nl. het verhaal van Aaron Boyd van Bluetree in Pattaya over ‘God of this city’ en de geofysicus Xavier Le Pichon over een verblijf van enkele weken in Calcutta (zie zijn paper ‘Ecce Homo’ – een paper die voor mij persoonlijk de meest fascinerende ontdekking en verrijking van de voorbije paar jaar is geweest).
Be transformed to transform the world. Veelal willen we de wereld echter veranderen tijdens zo’n STM vooraleer we zelf veranderd zijn, terwijl het soms de STM zelf (of veelal deep compassion) is die ons radicaal verandert.
Dat praat STMs echter niet goed. Als een levensverandering enkel opgewekt wordt door zelf opgezochte “extreme” omstandigheden, is het misschien zinvol om ook eens te kijken naar de motieven die aan de basis van de verandering liggen. Het past erg bij onze “het kan, dus ik wil het”-maatschappij om ons daarop te richten. Ik hoor zelden kerken opperen om eens drie weken in de arme wijken van Brussel te gaan werken. Meer nog, ik heb al gehoord van ontgoochelde jongeren omdat Brussel de plek van hun outreach was en niet een of ander exotisch land.
Het biedt voer voor een interessante discussie op gezinnenkamp…