Sexual Healing is een van de bekendste liedjes van Marvin Gaye, een liedje dat hij trouwens in ons Belgenlandje opgenomen heeft. Het gaat over een man die nood heeft aan ongeremde seks omdat van zijn pornoverslaving af te raken, aldus Wikipedia en Rolling Stone Magazine. Ik wil het over compleet het tegenovergestelde hebben.

Seksuele worsteling

Een paar weken geleden hoorde ik een preek over seksuele zuiverheid. De spreker vertelde het verhaal van een man die meegezogen werd in de verlokkingen van seksualiteit. Ik denk niet dat er een man in de zaal zat die zich moeilijk kon identificeren met het verhaal (hoogstwaarschijnlijk niet allemaal in dezelfde mate, maar toch).

Hoe komt het dat wij zo gedomineerd worden door aantrekking? Wij worden gedomineerd door iets wat in wezen mooi is. Ik denk dat seksualiteit (en dat is veel ruimer dan enkel seks) zowat het mooiste is wat er bestaat, maar spijtig genoeg heeft alles wat mooi is ook het potentieel om rot te worden en dat is maar al te vaak het geval wanneer het gaat om seksualiteit.

Ongeveer in dezelfde periode was ik bezig met mijn paper voor Nieuwe Testament over 1 Tessalonicenzen 4:1-8… over heiliging in verband met seksuele zaken. Je kunt die paper lezen door HIER te klikken of door naar STUDIES te gaan, maar laat me er een aantal belangrijke bevindingen uit halen.

Seksuele heiliging – of zouden we van healing spreken?

Ten eerste gaat het in dit stuk om heiliging (Gr. ὁ ἁγιασμὸς, vs. 3, 4 en 7) en niet om heiligheid. Heiliging houdt een activiteit in. Het is een proces. Dat impliceert ook een medewerking van de kant van de gelovige. God doet niet alles, maar hij houdt rekening met de wil van de mens. Des te confronterender is vers 7-8: indien die heiliging niet bezig is, dan wil dat zeggen dat je de werking van Gods Geest in de weg staat. Ik denk dan ook dat het belangrijk is te beseffen dat wij niet zomaar slachtoffers zijn van een nogal geseksualiseerde maatschappij.

En dat die maatschappij geseksualiseerd is, dat wordt wijd en breed erkend. Een paar maand geleden verscheen het boek Warme seks en hete chocolade, daarin geven negen seksuologen hun mening over die seksualisering. Een artikel dat naar aanleiding daarvan in De Standaard verscheen, zegt Ilse Penne (voorzitster van de Vlaamse Vereniging voor Sekuologen): “Het is nogal normenloos [...] Als de alomtegenwoordige seks je stoort, dan moet je het ook kunnen en durven te zeggen. Zonder voor preuts of ouderwets te worden uitgemaakt” (DS, 6 maart 2009). Wat in de VVS duidelijk naar voor komt, is dat de media seksualiteit vaak te eenzijdig afbeeldt, waardoor mensen ontgoocheld worden door de realiteit.

Tessalonica had zowat dezelfde problemen. De Grieks-Romeinse cultuur stond ook heel open tegenover een losse seksuele moraal en Paulus maakt hier een heel scherp contrast. In Tessalonica waren bijvoorbeeld tempels voor Afrodite en Dionysus, beiden goden die bekend staan om hun associatie met seksuele losbandigheid.

Gemeenschap

Ten tweede valt op dat seksuele heiliging niet los kan gezien worden van de gemeenschap (en ja, ik ben me bewust van de woordspeling in deze zin). Jezelf niet kunnen beheersen heeft niet enkel invloed op jezelf, maar ook op de manier hoe je met anderen omgaat, de manier hoe anderen naar jou kijken, je vriendschapsrelaties (vooral met het andere geslacht) en ga zo maar verder.

Praktijk

Mooie theorie, maar wat met de prakijk. Ik ben intussen al jaren jongerenwerker en ik weet dat zowat elke jongen en heel wat meisjes kampen met gerelateerde problemen. Hoe ga je daarmee om?

Ik denk dat de belangrijkste raad is: niet alleen. Een aantal vrienden van me hebben samen een groepje gevormd om samen te bidden, mekaar op te bouwen en te praten over wat hen bezighoudt. Er is ook ruimte voor seksuele onderwerpen en ze hebben er allemaal deugd van. Ik heb zelf een aantal jaar geleden wat gelijkaardig meegemaakt. Het is echt de moeite, al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, het is soms verdraaid moeilijk om open te zijn over wat in je speelt.

Een tweede belangrijke raad: vermijd verleiding. Die verleiding is voor iedereen anders. Je hebt mensen die teveel geprikkeld worden als ze een film met ‘functioneel’ naakt zien, je hebt anderen voor wie dat niet zo’n probleem is. Leer je struikelblokken kennen en ga die uit de weg over verwijder ze.

Sta terug recht. Als je valt, dan is het erg verleidelijk om op de grond te blijven spartelen, maar dat helpt je niets vooruit. Het doet deugd te weten dat wij een God hebben die kansen geeft. Aarzel niet om van die kansen gebruik te maken, hoe frustrerend het ook is dat je telkens opnieuw valt.

Ik geloof dus niet dat Marvin Gaye het bij het rechte eind had. Ongeremde seks is geen weg naar een gezonde seksualiteitsbeleving. Wat ongeremde seks is seks zonder seksualiteit, zonder gehele intimiteit (waar ook de veiligheid van het elkaar “kennen” bij hoort). Het is mooi om te zien dat een Hebreeuws woord voor “seksuele gemeenschap hebben”, ook kan vertaald worden met “elkaar kennen” (Hebr. יָדַע). Het zelfde geldt voor het Griekse γινώσκω.

Ik hoop oprecht dat seksualiteit weer een stuk mooier mag worden dan hoe het in de media wordt afgebeeld. En dan heb ik het niet over de schoonheid van de seksuele partners, maar over de volheid van seksuele relaties.

Ik heb een nieuw document toegevoegd. Het gaat om een studie van Efrem en Afrahat, twee Syrische Kerkvaders van de vierde eeuw. Beiden komen soms nogal agressief over ten opzichte van de joden. In de paper ga ik in op de reden van hun “anti-jodendom”.

Ik vond het boeiend om eens iets te bestuderen over het christendom dat een stuk verder van mijn bed ligt dan de westerse theologie die we altijd bestuderen. Efrem en Afrahat hebben beiden een grote invloed op de Oosterse orthodoxie gehad en zijn dus zeker de moeite waard om eens te bestuderen. Ik hou sowieso enorm van de geschiedenis van de eerste eeuwen. We missen in onze kerken teveel kerkgeschiedenis. Er zijn zulke belangrijke dingen gebeurd die een invloed hebben op onze geloofsbeleving vandaag, maar toch denken wij – evangelicalen – vaak dat wij net hetzelfde zijn als de allereerste kerk. Niet dus. We zouden de geschiedenis veel meer en veel beter moeten bestuderen. En eruit leren, want om met een dooddoener te eindigen: history repeats itself.

De paper kunt je HIER lezen. Ik heb hem ook toegevoegd bij STUDIES.

Stiften in boeken

Toen ik een paar jaar geleden in Burkina Faso was, verbleef ik op een project van Belgische zendelingen. De stagiairs en bezoekers hadden een apart keukentje en een aparte living (iets wat je echt nodig hebt als je lange tijd ergens verblijft: een plek om even afstand te nemen van het soms harde werk).

In onze living stond een grote boekenkast. Daarin stonden heel wat Engelstalige Tom Clancy-boeken die Noël, de zendeling volgens mij van zijn Amerikaanse collega’s gekregen had. Met die boeken was iets “bijzonders” aan de hand. Er waren namelijk heel wat woorden doorschrapt met een dikke stift zodat je ze niet meer kon lezen.Nu ja, bijna niet meer. Als ik dat soort dingen zie, dan wil ik graag weten wat er onder staat en ik ben het – zij het met enige moeite – te weten gekomen. Het waren allemaal f- en s-woorden.

Wij, Nederlandstaligen, zijn opgegroeid met Amerikaanse films en series en het maakt niet zo’n indruk op ons wanneer die woorden in die films gebruikt worden. Integendeel, we gebruiken ze te pas en te onpas zelf. Ik ben er echter al meer dan eens op gewezen dat Angelsaksische mensen dergelijk taalgebruik vaak “offensive” vinden. Beledigend. Ik heb er al vaker over nagedacht: waarom gebruik ik bepaalde woorden en andere woorden niet (ik denk dat ik in mijn hele leven nog nooit een vloek met “god” daarin heb uitgesproken)? Waarom stoort het me als andere mensen bepaalde vloeken uitspreken (opnieuw het vloeken met “god” erin) en heb ik weinig moeite met f*** en s***?

Registers

Maar daar stopt dit soort vragen echter niet. Taal heeft namelijk een sociale dimensie. Taal is pas zinvol als het het gebruikt om te communiceren. In welke mate kan mijn taal een barrière zijn om duidelijk te maken wat ik wil zeggen als ik een foute woordenschat hanteer? Is het mijn verantwoordelijkheid om mijn taalgebruik aan te passen aan mijn gesprekspartners?

Ik denk eigenlijk van wel. En ik moet zeggen dat het me steeds beter afgaat. In taalwetenschappen spreekt men over verschillende “registers”. Je past je taal aan de context aan. Een probleem met taalverwerving vandaag is dat jongeren die registers moeilijker kunnen scheiden. Iedere leerkracht heeft ooit wel al eens een mailtje gekregen in msn-taal, een typisch voorbeeld.

Ik geloof dat wij als christenen ook moeten opletten met registers. Ik heb al vaak tegen medestudenten gezegd dat taalbeheersing voor christenen (en theologen) enorm belangrijk is. Theologie en filosofie zijn (naast taalwetenschappen zelf natuurlijk) wetenschappen bij uitstek waar taal een centrale rol speelt: de enige manier om een overtuiging of een gedachte duidelijk te maken is via taal. Christenen verkondigen Christus met hun daden, maar ook met hun taalgebruik. Laat ons dan maar wat meer letten op dat taalgebruik.

Nieuwtestamentische wijsheid

Ik wil eindigen met een stukje uit de Jakobusbrief, waarin Jakobus opnieuw zijn tijdloze wijsheid laat zien (Jakobus wordt soms wel het wijsheidsboek van het Nieuwe Testament genoemd):

1 Broeders en zusters, u moet niet allemaal leraar willen zijn. U weet dat ons leraren een strenger oordeel te wachten staat. 2 En hoe vaak struikelen we niet allemaal! Wie nooit struikelt in het spreken kan zich een volmaakt mens noemen, die in staat is om zelfs het hele lichaam in toom te houden. 3 Paarden doen we een bit in de mond om ze te laten gehoorzamen, en zo kunnen we hun hele lijf sturen. 4 En kijk eens hoe reusachtige schepen, voortgestuwd door hevige wind, met een klein roer in de richting worden gestuurd die de stuurman bepaalt. 5 Zo is ook de tong een klein orgaan, maar wat een grootspraak kan hij voortbrengen! Bedenk eens hoe een kleine vlam een enorme bosbrand veroorzaakt. 6 Onze tong is net zo’n vlam: een wereld van onrecht, die onze lichaamsdelen in brand steekt. Want hij besmet het hele lichaam, hij steekt het rad van het leven in brand, met vuur uit de Gehenna. 7 De mens heeft alle mogelijke soorten dieren weten te temmen, wilde dieren, vogels, kruipende dieren en zeedieren, 8 maar er is geen mens die de tong kan temmen, dat onberekenbare kwaad, vol dodelijk venijn. 9 Met onze tong zegenen we onze Heer en Vader, en we vervloeken er mensen mee die God heeft geschapen als zijn evenbeeld. 10 Uit dezelfde mond klinkt zegen en vervloeking. Dat kan toch niet goed zijn, broeders en zusters? 11 Laat een bron soms uit eenzelfde ader zoet en bitter water opwellen? 12 Of kan een vijgenboom olijven voortbrengen, of een wijnstok vijgen? Net zomin geeft een zilte bron zoet water (Jakobus 3).

Ervaren jullie ook zo’n worsteling of is deze blogpost een ver-van-je-bedshow?

Een ideaal voorbeeld van een tragikomische situatie: Marie-Rose Morel (zie foto) van het Vlaams Belang loopt al een hele tijd met een hoofddoek rond, en dat terwijl het Vlaams belang toch wel heel stellig is over hoofddoeken in Vlaanderen (klik HIER voor een voorbeeldje).

Tragisch is het natuurlijk omdat Morel hiertoe gekomen is na een zware chemokuur om de kanker uit haar lichaam te krijgen. Komisch natuurlijk omdat de ironie ervan afdruipt, Vlaams Belang wil het hoofddoek uit de politieke sfeer bannen en heeft tegelijk het eerste Vlaamse parlementslid dat met een hoofddoek in het parlement komt. Toegegeven, de motiviatie is volledig anders. Moslima’s dragen een hoofddoek uit religieuze overtuiging en Morel heeft waarschijnlijk een andere reden, maar toch…

Zal het Vlaams Belang haar standpunt nu moeten aanpassen?

Bron van foto en inspiratie voor de blogpost: destandaard.be

Helaas, vijf jaar na de stunt van Xavier Malisse en Olivier Rochus kon er opnieuw een verrassing komen op de finale van het mannen-dubbel van Roland Garros, maar het heeft niet mogen zijn.

Ik herinner me de prachtige finale van Malisse en Rochus. Die hadden ze oververdiend gewonnen. Ze deden mee omdat ze al vroeg uit de enkels gespeeld waren. Wat begon als bezigheidstherapie, werd al gauw een ware triomftocht. Malisse en Rochus wonnen vooral door hun onorthodox spel. Spelers die zich toeleggen op dubbelspel ontwikkelen al gauw een spelwijze die daarop gericht is. Malisse en Rochus hadden dat spel niet. Zij waren twee enkelspelers die dubbel speelden. In de finale tegen de Franse thuisploeg Llodra en Santoro wonnen ze in twee heerlijke sets, spannend – maar oververdiend.

Ik had nu zaterdag gehoopt dat Dick Norman en Wesley Moodie ook zouden kunnen stunten. De verwachtingen werden nog groter na de eerste (mooie set), maar helaas ging het daarna niet goed meer. Als Belg blijf ik tijdens de twee laatste sets wel gespannen, maar eerlijk toegegeven, echt spannend was het niet. Norman en Moodie moesten gewoon hun meerdere erkennen in Paes en Dlouhy.

Nog mensen die gekeken hebben?

Ik denk dat zowat iedereen die mijn leeftijd heeft of een paar generaties ouder is, MacGyver wel kent. Iedere jongen wilde een Zwitsers legerzakmes hebben zoals MacGyver er een had. MacGyver kon met zijn zakmes in de meest benaderde omstandigheden dingen knutselen die hem naar de vrijheid leidden.

Onlangs zag ik voor het eerst in een heel lange tijd opnieuw een aflevering van MacGyver en daar viel me iets op wat ik vroeger nog niet geplaatst had: Thief of Budapest (de 3de aflevering van de eerste reeks) is een waar eerbetoon aan The Italian Job, de originele versie van 1969, waarin Michael Caine een overval in Italië plant. Net als in de film ontsnappen MacGyver en zijn vrienden in drie auto’s: drie Mini Coopers, één in wit, één in rood en één in blauw.

En ja, de remake van The Italian Job, die uit 2003, heeft ook die drie auto’s, maar je kunt moeilijk zeggen dat MacGyver een eerbetoon is aan die film. Omgekeerd is misschien wel mogelijk, of drijf ik het te ver?

En ja, ik heb ook zo’n Zwitsers zakmes…

Geniet ervan (klik door voor het vervolg, mijn stelling wordt duidelijk in deel vier):

Om wat interactie te krijgen: Met welke series groeide jij op? Ik mag alvast The A-team aan het lijstje toevoegen.

Het lijkt misschien nogal vreemd dat ik in één zin God bedank en tegelijk een scheldwoord neer plaats. Wel, dat is heel bewust. Het drukt een soort ambiguïteit uit die ik ervaar wanneer ik met bepaalde mensen in aanraking kom. Ik ben iemand die over het algemeen best wel toegankelijk is (dat denk ik toch), maar net als ieder ander mens kom ik ook wel eens mensen tegen die me het bloed onder de nagels halen. Ik ervaar ze als etters, als bronnen van ergernis.

Net op zulke momenten word ik echter het meest met mijn neus op de feiten gedrukt: ik ben er nog lang niet wat betreft christelijke liefde. Jezus predikt vaker het liefhebben van de vijanden en het niet haten van andere mensen. Ik denk niet dat je het liefhebben zomaar als een statische “je hebt het of je hebt het niet” kunt zien. Liefhebben drukt een dynamisch aspect uit. Het vraagt een inspanning. Ik denk dan ook niet dat je per se iedereen even leuk moet vinden of even graag bij iedereen moet willen zijn. Nee, het christelijke liefhebben uit zich veel meer in het handelen ten opzichte van mensen. Zelfs al vind je iemand een “ettertje”, dan nog kun je die persoon wel op een liefdevolle manier behandelen.

Nu zit je misschien met de volgende vraag: “Ben je dan niet gigantisch schijnheilig?” Wel, ik denk het niet. In zo’n geval drukt je handelswijze namelijk ook de wens van een ideale (of zelfs utopische) omgang uit; hoewel ik X een “etter” vind, ben ik daar eigenlijk niet blij mee en wil ik hem ten minste als volwaardig mens behandelen. Ik ben namelijk niet trots op mijn oordeel over hem. C. S. Lewis gaf meer dan een halve eeuw geleden al aan dat door een ander gedrag te stellen, het “innerlijke” daarin volgt. Dus: als je iemand beter begint te behandelen, dat je beeld van die persoon ook beter zal worden.

Dat neemt niet weg, zoals je ongetwijfeld wel doorhebt, dat  het soms verdraaid lastig kan zijn. Je neemt nu eenmaal niet zonder reden het woord “etter” in de mond. Maar net doorheen lastige situaties worden we gevormd en kunnen we groeien. God zij dank daarvoor.

Er wordt op dit moment gewerkt aan een international STC-portal page. De lay-out zal (deels) van de hand zijn van Philip Tregunna, die bij STC Leuven helpt. Hier is alvast een voorsmaakje van de “globalisering” van STC.

Ik hou er niet van om woorden als “absoluut” in de mond te nemen, zeker niet wanneer het gaat over geloofskwesties. “Absolute waarden,” daar gaat het dan bijvoorbeeld over. Alsof wij altijd exact weten hoe en wat we moeten doen en wat Gods waarden zijn. “Eer je vader en je moeder” had meer dan 3000 jaar geleden een helemaal andere invulling dan het vandaag heeft. Niet luisteren naar je ouders, zelfs al ben je het niet met ze eens, werd toen als een verschrikkelijke oneer gezien. Vandaag ligt dat toch wel even anders.

En toch ook niet, er zijn bepaalde achterliggende principes die dit gebod nog altijd veel kracht geven: het respect hebben voor je ouders bijvoorbeeld. Maar ik spreek in zo’n geval niet graag over absolute principes. Die zijn te zelfzeker, te weinig bescheiden. Wie zijn wij als mensen om te zeggen dat we Gods absolute waarheid zomaar begrijpen? (Objectief is ook zo’n woord dat ik niet vind passen bij geloof.)

Aan de andere kant hou ik ook niet zo van het woord “subjectief”. Dat is zo… nu ja, subjectief. Alsof wij alles zelf zouden bepalen wat betreft de invulling van ons geloof. Alsof ieder voor zichzelf kiest. (Relatief is ook zo’n woord dat ik niet vind passen bij geloof.)

Welk woord past dan wel bij “geloof”? Wel een aantal, maar misschien nog het meest “relationeel”. Objectief, subjectief, absoluut en relatief gaan teveel voorbij aan de relationele dimensie van ons geloof. Ze passen bij een eenzijdig rationeel kader. Begrijp me niet verkeerd, rationaliteit is helemaal niet verkeerd (ik hou er zelfs erg van), maar als het eenzijdig wordt in geloofskwesties, dan hou ik mijn hart vast (al is het vasthouden van je hart al meteen weer niet eenzijdig rationeel). Je begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel.

(Ik lees op dit moment The Blue Parakeet van Scot McKnight, waarin hij onder andere op dit soort thema’s ingaat. Voor een samenvatting ervan: zie de blog van Filip De Cavel.)

De VTM kon natuurlijk niet achterblijven en ook zij zorgden voor een stemtest. Een heel andere aanpak en daarom zeker een boeiende aanvulling op de stemtest van de VRT. Doe hem zelf op http://stemvanvlaanderen.vtm.be/. Wel een groot nadeel, je kunt niet klikken en zien waarom je net bij die politicus aanleunt en in welke mate.

Mijn resultaat: